پنجشنبه 24 اردیبهشت 1405 – 11:40
سرویس هوافضای تکناک
پرواز در مریخ یکی از دشوارترین چالشهای مهندسی هوافضا محسوب میشود. چگالی هوای مریخ تنها حدود یک درصد جو زمین است و همین مسئله تولید نیروی بالابر را برای هر وسیله پرنده به کاری بسیار پیچیده تبدیل میکند. مهندسان برای جبران این کمبود چگالی معمولاً دو راهکار اصلی در اختیار دارند، که شامل افزایش سرعت چرخش تیغهها یا افزایش طول آنها میشوند. اما هر دو روش در نهایت نوک تیغهها را به محدوده سرعت صوت نزدیک میکند؛ محدودهای که رفتار جریان هوا بسیار ناپایدار و غیرقابل پیشبینی میشود.
یاکو کاراس، سرپرست آزمایشهای روتور در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا بیان کرد که مهندسان در مأموریت Ingenuity عمداً حاشیه ایمنی بزرگی در نظر گرفته بودند تا در صورت برخورد با باد مخالف در جو مریخ، نوک تیغههای هلیکوپتر وارد محدوده مافوق صوت نشوند. او تأکید کرد که نسل بعدی هلیکوپترهای مریخی به عملکرد بسیار بالاتری نیاز دارند و ناسا باید مطمئن میشد روتورها میتوانند با سرعتهای بیشتر نیز به صورت ایمن کار کنند.
برای مشاهده کامل مطب کلیک کنید