تحریریه داخلی
تیم ملی فوتبال ایران بازی دو بر صفر برده در برابر ازبکستان را با تساوی دو بر دو به پایان برد.
تیم ملی فوتبال ایران در نیمه دوم بازی با ازبکستان آنقدر ضعیف بازی کرد که اگر کمی بازی ادامه پیدا میکرد ممکن بود حریف گل سوم را بزند. در کنفرانس خبری بعد از بازی امیر قلعه نویی به بازی خوب تیم حریف در نیمه دوم اشاره کرد و گفت: ما در زمین راه میرفتیم در حالی که حریف با قلبش بازی میکرد. این بدین معنی است که سرمربی تیم ملی قبول دارد ایران در بازی با ازبکستان خوب نبود و طبیعی است منتقدین در چنین شرایطی تیم ملی را نقد کنند. اما افراد حاضر در اردوی تیم ملی و بعضی از کسانی که با امیر قلعه نویی همسو هستند این انتقادات را به خیانت تعبیر میکنند!
در فوتبال روز دنیا انتقاد همیشه وجود داشته و لحن انتقادات به گونه ای است که اگر یکی از آنها در رسانههای ایران مطرح شود، دیگر ظرفیتی برای انتقاد باقی نمیماند. یک سوال مهم اکنون در فاصله جام ملتها اگر منتقد انتقاد نکند چه موقع باید این کار را انجام دهد؟ زمانی که جام ملتها به پایان رسیده و جام از دست رفته است؟ آن موقع انتقاد چه فایده ای برای تیم ملی دارد؟