لقب‌های خاص برخی رانندگان فرمول یک – بخش دوم

میکا هاکینن، مانند هموطنش رایکونن، در طول سال‌های حضورش در فرمول یک، مرد کم‌ حرفی بود. او که ظاهراً پشت فرمان آرام و قرار نداشت، میل بی‌ وقفه‌ای به رانندگی با تمام قوا داشت که از همان لحظه اول نشستن در ماشین مسابقه‌ای آشکار بود. هاکینن که توسط یک فنلاندی دیگر به نام ککه روزبرگ راهنمایی می‌شد، یکی از بزرگترین رقبای مایکل شوماخر بود و در سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ دو عنوان قهرمانی را از آن خود کرد. آرامش و در عین حال تمرکز او در ماشین، و همچنین سرعت فوق‌العاده‌اش، به او کمک کرد تا ۲۰ گرندپری را ببرد و لقب فنلاندی پرنده (The Flying Finn) را به دست آورد.


منتشر شده در ۲۰ مرداد ۱۴۰۵ ساعت ۱۰:۲۲

میکا هاکینن، مانند هموطنش رایکونن، در طول سال‌های حضورش در فرمول یک، مرد کم‌ حرفی بود. او که ظاهراً پشت فرمان آرام و قرار نداشت، میل بی‌ وقفه‌ای به رانندگی با تمام قوا داشت که از همان لحظه اول نشستن در ماشین مسابقه‌ای آشکار بود. هاکینن که توسط یک فنلاندی دیگر به نام ککه روزبرگ راهنمایی می‌شد، یکی از بزرگترین رقبای مایکل شوماخر بود و در سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ دو عنوان قهرمانی را از آن خود کرد. آرامش و در عین حال تمرکز او در ماشین، و همچنین سرعت فوق‌العاده‌اش، به او کمک کرد تا ۲۰ گرندپری را ببرد و لقب فنلاندی پرنده (The Flying Finn) را به دست آورد.

به گزارش آخرین خودرو، نایجل منسل با شور و اشتیاق خالص خود در پیست، به سرعت خود را در بین هواداران محبوب کرد، که این شور و اشتیاق با پیوستن او به فراری در سال ۱۹۸۹ افزایش یافت. او اولین حضور خود در این تیم افسانه‌ای را با پیروزی در برزیل آغاز کرد و همچنان به راندن ماشین خود تا نهایت توان ادامه داد، که با یک حمله نفس‌گیر از رتبه دوازدهم تا پیروزی در هانگا رورینگ نشان داده شد. شجاعت خالص این راننده بریتانیایی توسط تیفوسی‌ های ایتالیایی که قهرمان تازه کشف شده خود را ایل لئون یا شیر (The Lion) لقب داده بودند، مورد تحسین قرار گرفت.

منبع  : آخرین خودرو

برای مشاهده کامل مطب کلیک کنید

 

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *