چند روز پیش بهطور اتفاقی ویدئویی دیدم؛ چند دختر و پسر جوان دور هم نشسته بودند، جلو یکی بوم نقاشی بود، دست یکی دیگر به گل سفال آغشته بود و چند نفر هم سرگرم بازی بودند.
چند روز پیش بهطور اتفاقی ویدئویی دیدم؛ چند دختر و پسر جوان دور هم نشسته بودند، جلو یکی بوم نقاشی بود، دست یکی دیگر به گل سفال آغشته بود و چند نفر هم سرگرم بازی بودند. بالای ویدئو نوشته شده بود: «مهدکودک بزرگسالان». فکر کردم این اسم فقط یک شوخی برای جلب توجه است، اما ویدئوهای بعدی نشان میداد ماجرا جدیتر از یک اسم بامزه است. دورهمیهایی که آدمها برای چند ساعت در آن نقاشی میکنند، سفال میسازند، بازی میکنند و سراغ سرگرمیهایی میروند که خیلیهایشان سالهاست تجربه نکردهاند. «مهدکودک بزرگسالان» بهانهای شد تا کمی جدیتر به این ماجرا نگاه کنیم؛ اینکه این میل به تجربه دوباره گذشته از کجا میآید، چه نسبتی با تغییر سبک زندگی و روابط اجتماعی امروز دارد و مرز میان جنبههای مثبت و منفی چنین دورهمیهایی کجاست.
برای پاسخ به این پرسشها، سراغ امانالله قراییمقدم، جامعهشناس رفتیم تا این پدیده را از زاویه اجتماعی و فرهنگی بررسی کنیم.
چه میشود که یک آدم بزرگسال دلش میخواهد دوباره برای چند ساعت کودک باشد؟