نورالله مرادی، معاون سابق آموزش و مشارکتهای مردمی سازمان حفاظت محیطزیست در یادداشتی بر توسعه بومگردی و تاثیر آن بر محیط زیست پرداخته است.
یادداشت مهمان، نورالله مرادی، معاون سابق آموزش و مشارکتهای مردمی سازمان حفاظت محیطزیست، اواسط دهه ی هفتاد در سفری که به یکی از روستاهای شهرستان ایذه داشتم،آنچه بیش از همه جلب توجه می کرد نبود امکانات اولیه ی زیرساختی برای گردشگران بود،محصول آن سفربه یادماندنی مقاله ای شد به نام “معرفی روستای کارتا و امامزاده سلطان ابراهیم(ع).در آن مقاله تلاش کردم ضمن معرفی آن منطقه ی خوش منظر و دلگشا ،به اهمیت گردشگری داخلی بپردازم و نقش آن را در رونق اقتصادی کشور و مخصوصا روستاها گوشزد کنم. سالها بعد توانستیم در ادبیات گردشگری کشور عبارات گردشگری روخود فاصله بگیرد، خود به عاملی برای تخریب تبدیل میشود. آیندهی بومگردی در گروی آموزشِ مداومِ گردشگران و هم جامعه ی میزبان است.
بومگردی موضوعی گذرا نیست؛ بلکه در جهان ماشینی جدید یک ضرورت است. در دنیایی که هر روز مصنوعیتر میشود، نیاز به لمس خاک، شنیدن صدای آب و چشیدن طعم اصیل بیش از پیش احساس میشود. بومگردی راهی است برای آشتی دادن «اقتصاد» با «اخلاق». نهتنها چرخ اقتصاد روستایی را چرخاندهایم، بلکه از هویتِ در خطرِ خود نیز محافظت کردهایم.
در پایان می توان گفت بومگردی، پاسخِ هوشمندانه انسانِ معاصر به بحرانهای محیط زیستی و ازخودبیگانگی فرهنگی است. اگر این صنعت با نگاهی استراتژیک و مبتنی بر آموزش مستمر هدایت شود، میتواند پیوند گسستهشده میان «معیشت» و «طبیعت» را ترمیم کند.بومگردی یعنی: «آهسته برو، عمیق ببین و ردی از خود باقی نگذار، جز ردِ مهربانی.»