در روزهایی که پرچم ایران بیش از هرزمانی دیگر در کشور به اهتزاز در آمده، سراغ رزمندههایی رفتیم که در جنگ تحمیلی هشت ساله قصه زندگی و شهادتشان با بالا نگهداشتن این پرچم گره خورده است.
خبرگزاری مهر – مجله مهر: «پرچم» همیشه در حافظه جمعی مردم ایران یک جایگاه دوست داشتنی دارد یک جایگاهی که انگار شناسنامهای است برای داشتن حس غرور یک جمعیت ۹۰ میلیون نفری، حسی که با دیدنش آدمهای زیادی در یک خطه جغرافیایی با چشمانشان برق میزند و خیس میشود، یک تعلق خاطر همگانی برای اینکه سرت را بالا بگیری و به داشتنش افتخار کنی آن هم به آدمهایی که شاید هرگز آنها را ندیدهای ولی همین که چشمت به پرچم توی دستشان میافتد دوستشان داری شاید برای همین است که م ایران در مقابل پرچم دشمن برمیگردد. یک پسر ۱۳ ساله که از او به عنوان نفوذی ایران در بین بعثیها یاد میشود. میگویند او وقتی به قسمتهای اشغال شده خرمشهر میرود با دیدن پرچم عراق آن را پایین کشیده و پرچم ایران را برافراشته میکند. نکته جالب اینجاست که هنگام انجام این کار دست او مجروح میشود و وقتی پیش رزمندههای خودمان برمیگردد تا دستش را پانسمان کنند او اجازه نمیدهد و میخواهد که باندها را خرج درمان مجروحان دیگر ایرانی کنند. میگویند بعثیها تا مدتها نفهمیده بودند بهنام پرچم آنها را پایین کشیده و پرچم ایران را به جای آن گذاشته است.
