انقلاب کمال تبریزی در روایت جنگ؛ چگونه ترسهای صادقانه یک فیلمبردار، مرز میان کمدی و دفاع مقدس را فروریخت و راه را برای «اخراجیها» هموار کرد؟
به گزارش مجله خبری نگار،در میانه دهه هفتاد خورشیدی، حدود یک دهه پس از پایان جنگ تحمیلی، سینمای دفاع مقدس کمککم به بنبست روایی و فرمولهای تکراری رسیده بود. بسیاری از فیلمهای این ژانر یا به ستایش قهرمانانِ بینقص و فداکارانی میپرداختند که هیچ ترس و تردیدی از خود نشان نمیدادند، یا در وادی مرثیهسرایی برای شهدا غرق میشدند. تماشاگر ایرانی که خود یا نزدیکانش تجربه زیسته جنگ را داشت، دیگر کمتر با این تصاویر ایدئالشده ارتباط برقرار میکرد. در چنین فضایی، ورود یک فیلمساز جسور و خوشفکر به نام «کمال تبریزی» میتوانست نفس تازهای به این ژانر فرسوده بدمد.