در طول دهههای اخیر، روندهای جمعیتی نظیر کاهش نرخ باروری، افزایش طول عمر و انتقال نسلهای پرجمعیت دهههای گذشته به سنین میانسالی و سالمندی، ایران را وارد یکی از حساسترین مراحل گذار جمعیتی، یعنی سالخوردگی جمعیت کرده است. این گذار جمعیتی، اگر بدون سیاستگذاری هوشمندانه مدیریت شود، ممکن است با پیامدهایی چون افزایش فشار بر نظامهای بازنشستگی و سلامت، ورشکستگی سیستمهای پرداخت بازنشستگی، کاهش رشد اقتصادی، نابرابریهای نسلی و سنگینتر شدن بار اقتصادی بر دوش جمعیت فعال روبهرو شود.
اقتصاددانان و جمعیتشناسان امروز باید به جای تمرکز صرف بر مزایای دوره رشد جمعیت، پویایی جدید ناشی از سالخوردگی و پیامدهای مالی، اجتماعی و ساختاری آن را به درستی درک و مدیریت کنند.