مرجان فاطمی | مهمترین ویژگی «افعی تهران» که آن را از بسیاری سریالهای اخیر جدا میکند، تمرکز روی زخمهایی است که در گذشته هریک از ما وجود داشته. بارها در خانه و مدرسه با آنها مواجه شدهایم و تاثیری که روی روحوروانمان به جا گذاشتهاند هیچگاه پاک نمیشود. ما رفتهرفته با مشکلات شخصیت آرمان بیانی و افعی تهران در دوران کودکیشان مواجه میشویم و دلیل بسیاری از رفتارهایی را که از خودشان بروز میدهند، درک میکنیم. بسیاری از این زخمها به قدری عام هستند که انگار از خاطرات شخصی بعضی از ما گرفته شدهاند و لحظهای از ما جدا نمیشوند؛ درست مثل همان زخمهایی که در مدرسه توسط ناظمها و بعضی معلمها بر جسم و روح و روانمان وارد میشدند و ترس و تحقیرشان تا همیشه باقی مانده است.
به گزارش فیلمنیوز، از ابتدای انتشار سریال «افعی تهران» به کارگردانی سامان مقدم، زخمهای فروخفته بسیاری از ما نسبت به رفتارهای اشتباه و غیرطبیعی در محیط خانواده و مدرسه در دوران کودکی سرباز کرده است. این روزها که بحث شکایت آموزشوپرورش به خاطر هتکحرمت نسبت به ناظمها و معلمها به میان آمده، بیشتر درگیر پاسخ دادن به این سوال هستیم که اگر بتوانیم پدرها و مادرهایمان را ببخشیم، کتکها و تحقیرهای ناظمها و معلمهای مدرسه واقعا قابل بخششاند؟
