دهه اول محرم سال 1404 را در حالی پشتسر میگذاریم که «ایران» عزیزتر از هر زمان دیگری تبدیل به وجه اشتراک ایرانیان شده است و این باور جمعی، با همآوایی مادحین برای عجین شدن نغمههای ملی با فرهنگ عاشورایی، نمود درخشانتری هم نسبت به قبل پیدا کرده است. نوحهخوانی بهعنوان یکی از مظاهر فرهنگ ملی سوگواری در ایران، بازنمایی جذابی در بخشی از خاطرات سینمایی ما داشته است که همزمان با تاسوعا و عاشورای حسینی، بازخوانی این خاطرات را خالی از لطف ندیدیم.
به گزارش فیلمنیوز، نوحهخوانی فراتر از نسبتی که با آیینها و مراسم مذهبی دارد، قطعهای درخشان از پازل فرهنگ جمعی ایرانیان است؛ مرثیههای بسیاری در قالب نوایی آهنگین و متناسب با دستگاههای موسیقی ایرانی در طول زمان، تبدیل به فصل مشترکی از خاطرات شنیداری ما برای سوگواری شدهاند و گاه مرثیهخوانی برای معصومین و بزرگان دینی، تبدیل به مرهمی برای زخمهای شخصی و التیامی برای دردهای جمعی میشود. چه اینکه بزرگان هم توصیه کردهاند در مواجهه با داغ عزیزان خود، به بازخوانی مرثیه و روضه معصومین و بهطور خاص حضرت اباعبدالله(ع) پناه ببریم و شاید به همین دلیل هم آیین عزای سیدالشهدا در طول قرنها، بخشی جداییناپذیر از فرهنگ ایرانزمین بوده است.