قرایی درک خوبی از متن دورنمات نداشته است. صرفاً یک خط از درونمایه گرفته است و پیساختی به ظاهر شبیه از «ملاقات بانوی سالخورده» بیرون کشیده است؛ اما واقعیت این نیست.
سوره سینما – احسان زیورعالم : با اکران فیلم محسن قرایی نوعی شعف در میان اهالی رسانه پدید آمد. سینمای ایران شاید پس از «تردید» واروژ کریم مسیحی، بار دیگر در اقتباس به دنیای تئاتر رو آورده بود. نام «فردریش دورنمات» البته با واژه عجیب «برداشت» باز هم میتوانست شادیآور باشد. اینکه محل اقتباس میتواند جایی فراسوی ذهن آشفته هنرمند امروز ایران باشد. «ملاقات بانوی سالخورده» متن خارقالعادهای است که سینماییشدنهایش چندان برای خارجیها خوشیمن نبوده است. همانند اقتباسی با بازی «اینگرید برگمن» و «آنتونی کویین» که کسی از آن به نیکی یاد نمیکند. متن دورنمات سخت و آزاردهنده است و تخطی از خطوطش میتواند اثر را نابود کند.
با این حال دوربین بازیگوش و قابهای ضدسینمای شهری سالهای اخیر با رنگ و لعاب پرطراوت، در کنار تعلیق داستانی -حداقل برای ناآشنایان با متن دورنمات– میتواند نقطه قوت فیلم قرایی باشد. فیلم را میتوان خوشساخت نامید و از بازی بازیگرانش به خوبی یاد کرد؛ اما این تا زمانی است که شما متن دورنمات را نخوانده باشید تا دریابید قرایی خوانش اشتباهی از دورنمات ارائه میدهد.