دارابی به سراغ نمایشی کردن مقوله عدالت در بستر زمانی دهه شصت رفته است. این ریسکپذیری وقتی حساستر میشود که میدانیم بازسازی اوایل انقلاب، آنهم التهابات و کشمکشهای سیاسی کف خیابان در این دوره، پوست موز زیر پای فیلمساز است.
سوره سینما – محمدتقی فهیم :ساختهشدن فیلمهایی مانند مصلحت را باید به فال نیک گرفت. در چند سال اخیر سینما خیز برداشته تا به سوژههای بر زمینمانده التفات نشان دهد. موضوعاتی که چهبسا یک دهه قبل تابو به حساب میآمدند و یا در بروکراسی ممیزی سلایق متوقف میشدند و حالا این روند بهنظر برای سینمای بیجان و کمژانر ایران یک دوپینگ باشد. وقتی این گرایش قابلتأمل و ارزشمندتر محسوب میشود که نسل جدید فیلمساز و فیلماولیها وارد این میدان پرپیچوخم و چالشانگیز شدهاند. مثلاً اخیراً شاهد یک نمونه از این رویکرد جسورانه در اکران عمومی بودیم. دیدن این فیلم جرم است که علیرغم دو سال دستوپنجه نرم کردن با متولیان امور نمایش، بالاخره به پرده رسید.
حالا در تداوم روند اشاره شده، فیلم مصلحت ساخته «حسین دارابی» وارد پروسه نمایش شده است. فیلمی پرمایه از نظر متن و جدی در حوزه علومانسانی با تمهای عدالت و سیاست و اقتصاد و سخت از منظر اجرایی. در شرایطی که فیلماولیها به دنبال سوژههای جمعوجور و میزانسنهای ساده و خلوت هستند، دارابی به سراغ نمایشی کردن مقوله عدالت در بستر زمانی دهه شصت رفته است. این ریسکپذیری وقتی حساستر میشود که میدانیم بازسازی اوایل انقلاب، آنهم التهابات و کشمکشهای سیاسی کف خیابان در این دوره، پوست موز زیر پای فیلمساز است؛ کوچکترین غلطها در بازنمایی، پیامدهای سنگینی به دنبال دارد.