سفر در سریال «تعطیلات رویایی» صرفا سیر آفاق نیست بلکه سیر انفس و بازنمایی تجربههای زیسته در دل یک مسافرت نوروزی است.
سوره سینما – سیدرضا صائمی : قصه های جاده ای همواره یکی از جذاب ترین و مهیجترین ژانرهای ادبی- سینمایی بوده که به واسطه تعلیق پذیری بالا و فراز و فرودهای دراماتیکش از قابلیت بالایی هم در قصه گویی برخوردار است هم در جذب مخاطب. با این حال این شیوه روایت و ساختار نمایشی کمتر در مجموعه های تلویزیونی ما اتفاق افتاده اما هر بار که سریالی با مولفه های جاده ای و سفر ساخته شده توانسته مخاطبان زیادی را با خود همراه کند از جمله همین سریال پایتخت که یکی از عناصر اصلی جذابیت آن سویه جاده ای- سفری آن است. اما تعطیلات رویایی تمام فونداکسیون دراماتیکی خود را بر مبنای ماهیت و کارکردهای سفر و قصه ای جاده ای قرار داده که از این حیث می توان آن را یک سریال جاده ای- سفری تمام عیار دانست که سفر در اینجا صرفا یک فرم صوری از مسافرت و تفریح نیست بلکه فرمی است که در خدمت بازنمایی مضمون قصه و مفاهیم چندلایه نهفته در آن قرار می گیرد.
در واقع در اینجا تجربه سفر به یک بستر و ساختاری نمایشی برای صورت بندی دراماتیک زندگی و مسائل مرتبط با آن بدل شده که در عین سرگرمی، آگاهی هم به سویه دیگر آن الصاق شده است. از این رو سفر در این سریال صرفا سیر آفاق نیست بلکه سیر انفس و بازنمایی تجربه های زیسته در دل یک مسافرت نوروزی است. در کنار این مولفه که هم واجد قابلیت های دراماتیکی خوبی برای طرح قصه است و هم متناسب با حال و هوای عید باید به به مولفه دیگری به عنوان تفاوت ها و تضادهای بین آدم ها برای بیان واقعیت های زندگی اشاره کرد. تجربه جمعی گروهی از آدمها که هر کدام از آنها با هم فرق داشته اما از دل همین تفاوت ها که گاه منجر به تضادها و تعارض هم می شود، هم موتور قصه می چرخد هم سویه های انسانی اخلاقی مفاهیم قصه، بسط دراماتیک پیدا می کند.