تفرش و آشتیان، در دوره قاجار و پهلوی، روشنفکری و اندیشه ایران را در خود جای داده بودند.

غرق در این اندیشه‌ها و تصویرهای جاودان و با ذهنی سرشار از عظمت ایران و مردمانی نجیب و پرافتخار در سکوت جاده از اخوان ثالث با خود زمزمه می‌کنم:

تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم

تو را ای کهن پیر جاوید برنا

تو را دوست دارم، اگر دوست دارم

تو را ای گرانمایه، دیرینه ایران

تو را ای گرامی گهر دوست دارم

تو را ای کهن زاد بوم بزرگان

بزرگ آفرین نامور دوست دارم

هنروار اندیشه‌ات رخشد و من

هم اندیشه‌ات، هم هنر دوست دارم

کویرت چو دریا و کوهت چو جنگل

همه بوم و بر، خشک و تر دوست دارم

شهیدان جانباز و فرزانه ات را

که بودند فخر بشر دوست دارم…