برای یک فیلم درام، هیچ چیز مهمتر از داشتن یک پایان عالی نیست. هر چقدر هم که مخاطب در طول فیلم با آن ارتباط برقرار کرده باشد، اگر پایان فیلم ناامیدکننده باشد و انتظارات او را از داستان برآورده نکند، تمام آن حس خوب از بین خواهد رفت. با این حال، یک پایان بسیار تاریک نیز همیشه میتواند حرکتی پرریسک باشد؛ مخاطبان همیشه علاقهمند به دیدن چند دقیقه آخر فیلمی نیستند که آنها را با سر پایین و ناراحت از سالن سینما خارج کند.
«جزیرهی شاتر» ساختهی مارتین اسکورسیزی؛ یک تریلر روانشناختی فوقالعاده که تقریبا به اندازهی شخصیت اصلیاش پیچیده و مبهم است. تدی دنیلز (با بازی لئوناردو دیکاپریو) فکر میکند که در حال تحقیق دربارهی ناپدید شدن یک بیمار در یک آسایشگاه روانی برای مجرمان روانی است. اما در پایان تکان دهندهی فیلم، مشخص میشود که خود او بیمار گمشده است و در حال گذراندن یک نوع درمان شدید برای کمک به یادآوری گذشتهی تاریکش است. گذشتهای تاریک که در آن تدی همسرش را پس از اینکه او به طرز وحشتناکی سه فرزندشان را غرق میکند، به قتل میرساند.