همانطور که فرانسوا تروفو کارگردان و منتقد فیلم فرانسوی در نقلقول معروف خود میگوید: «چیزی به نام فیلم ضد جنگ وجود ندارد». منظور این فیلمساز بزرگ این است که سینما، بنا به ماهیت خود، نمیتواند چیزی را که به تصویر میکشد، ستایش نکند. به همین دلیل است که مصرفکنندگان موادمخدر از فیلمهایی مانند؛ رگیابی و ترس و نفرت در لاسوگاس لذت میبرند، با وجود اینکه این آثار در نقد مصرف موادمخدر ساخته شده و نمایی ترسناک از این پدیده را نشان میدهد. ژانر فیلمهای جنگی ژانر پیچیدهای است، زیرا در ذات خود سیاسی است و حداقل دو کشور مختلف را درگیر میکند. در اصل، تنها دو نوع فیلم جنگی خارج از محدوده مستند وجود دارد؛ فیلمهای ضدجنگ و فیلمهای تبلیغاتی. فیلمهای تبلیغاتی فقط به این دلیل که غرق در پروپاگاندا هستند، به این معنی نیست که نمیتوانند از درخشش هنری یا مفاهیم عمیق بهره ببرند. چه این آثار مانند نبرد الجزیره یا چه کاملا لیبرال باشند و چه مانند فیلم آنان قابلچشمپوشی بودند و یا پرچمهای پدران ما محافظهکار باشد، حرفهای مهمی برای گفتن دارند. فیلمهای جنگی تبلیغاتی اساسا طرفدار جنگ هستند و فیلمهای ضدجنگ، در مقابل این پدیده منفور قرار میگیرند. با اینحال، فیلمهای ضدجنگ مانند نجات سرباز رایان یا دانکرک، از خشونت و تراژدی جنگ برای خلق موقعیتهای هیجانانگیز و پولساز دور از جبهه استفاده میکنند. بنابراین ژانر فیلمهای جنگی درعیناینکه بسیار مهم و جدی است، میتواند بهاندازه هنر خیالانگیز و ظریف باشد.