فیلم هنوز اینجا هستم (I’m Still Here) ساختهی والتر سالس، بیش از آنکه صرفاً روایتی تاریخی از دوران دیکتاتوری نظامی در برزیل دههی ۷۰ باشد، پرترهای است از مقاومت خاموش، زوال تدریجی امید و تلاش بیوقفهی انسان برای حفظ حقیقت، حتی زمانی که حقیقت دیگر اثری در جهان بیرون ندارد. فیلم که به شایستگی برنده جایزه اسکار بهترین فیلم بینالمللی هم شد، بهشکلی آرام و درونی، سقوط یک خانواده را در بستر تاریخی سقوط یک ملت به تصویر میکشد، و در این میان، زن را به عنوان محور ایستادگی و پایداری در برابر فراموشی معرفی میکند؛ زنی که حضورش نه تنها در متن زندگی خانوادگی، بلکه در قلب تاریخ پنهان است، و سالس بهخوبی توانسته با تمرکز بر او، از یک تراژدی شخصی، روایتی جهانشمول و انسانی خلق کند.
فیلمهایی همچون «هنوز اینجا هستم» باید ساخته شوند و باید مورد ستایش قرار بگیرند، نه صرفا به خاطر ارزشهای هنری و فنی، بلکه به خاطر اینکه نوری بر تاریکترین لحظات تاریخ بشر میتابانند و حقیقتی تلخ را از دل تاریخ بیرون میکشند.