
اگرچه انیمیشنهای دیزنی شامل ماجراجوییهای خانوادگی هستند که با در نظر گرفتن مخاطبان کودک ساخته میشوند. اما همین آثار کودکانه اغلب شامل عناصر تراژیکی هستند که درست مانند یک فیلم لایواکشن، مخاطب را غمگین میکند. برای مثال میتوان به؛ بامبی محصول سال 1942، شیر شاه محصول سال 1994، روباه و سگ شکاری محصول سال 1981 و دامبو محصول سال 1941، اشاره کرد. این آثار داستان کودکانی را دنبال میکنند که والدین خود را از دست میدهند، یا حتی گاهی والدین شخصیت اصلی داستان از همان شروع داستان مردهاست. تعداد کمی از بینندگان میتوانند ده دقیقه اول این اثر را بدون گریه کردن تماشا کنند. در حالیکه این فیلمهای دیزنی تمایل زیادی به تحتتاثیر قرار دادن احساسات مخاطبان دارند، تعدادی دیگر حاوی کمترین صحنههای غمگین هستند و ترجیح میدهند به جای آن بر عناصر کمدی یا دلانگیزتر تمرکز کنند. اگرچه چنین فیلمهایی خالی از مضامین و پیامهای احساسی که مشخصه دیزنی است نیستند، اما دستکم مخاطب را به گریه نمیاندازند.
