فیلم میکی ۱۷ (Mickey 17)، جدیدترین اثر بونگ جون-هو، فیلمساز صاحبسبک کرهای که با فیلم «انگل» به شهرت زیادی دست یافت، فیلمی است علمی-تخیلی اما آرام، استعاری اما سرراست. فیلمی که در عین حال که درباره جاودانگی است، با ستایش مرگ پایان مییابد. «میکی ۱۷» با بازی رابرت پتینسون که اقتباسی آزاد از رمانی به قلم ادوارد اشتن است (رمان اشتن «میکی ۷» نام دارد و سال ۲۰۲۲ منتشر شده است)، بیش از آنکه بهدنبال پاسخ به پرسشهای پیچیدهی علمی باشد، به بازتاب تنهایی، هویت، و چرایی بودن در دل نظامی استعماری و سرمایهسالار میپردازد. «میکی ۱۷» بیش از آنکه فیلمی علمی تخیلی باشد، فیلمی دربارهی انسان است. انسانی که با وجود تکرار شدن، همچنان تنهاست.
موقعیت داستانی ساده «میکی ۱۷»، بستری غنی برای نقد استعمار، بهرهکشی، و سرمایهداری نوین فراهم میکند. میکی، کارگری ابدی است که بودناش تنها زمانی معنا مییابد که بمیرد تا نسخهی بعدیاش جای او را بگیرد.