فصل هفتم سریال آینه سیاه (Black Mirror)، ساختهی چارلی بروکر، بار دیگر ما را به دنیای تاریک و آیندهنگرانه خودش میبرد، اما اینبار با نگاهی شخصیتر، عاطفیتر و انسانیتر. برخلاف برخی فصلهای پیشین که گاه بیش از حد درگیر پیچیدگیهای فناوری یا فرمهای روایی تجربی میشدند، این فصل تلاش میکند تا در میان زرق و برق مصنوعی دنیای فناوری، رگهای از اضطرابهای انسان معاصر را بیابد و آن را با یک لحن دراماتیک، گاه طنزآمیز و گاه سوگناک بازگو کند. مسیر زندگی که چارلی بروکر به آن دست یافته است، احتمالا رویای هر نویسندهای در هرجایی از دنیا باشد. این که به عنوان یک نویسنده موفق، یک سریال تضمینی و قطعی با بودجهای تقریبا نامحدود در اختیار دارید که کاملا در اختیار ایدههای شماست. تنها باید چند داستان برای هر فصل آماده کنید و روند ساخت را شروع کنید! البته از حق نگذریم، چارلی بروکر تا به اینجای کار ثابت کرده است که قدر این موقعیت را میداند. هیچوقت هیچ کدام از فصلهای سریال «آینه سیاه»، با یک افت شدید طرف نبوده است.
تغییر قابل توجه فصل هفتم سریال «آینه سیاه»، گرایش به مضامین انسانیتر و روایتهای احساسیتر است؛ این فصل به اندازه فصلهای قبلی درگیر این نیست که شوک و غافلگیری ناشی از پیشرفت فناوری را نشان دهد، و بیشتر میکوشد تصویری واقعی از اضطراب، حسرت، و ناامیدی انسان معاصر در دنیایی دیجیتال را ارائه دهد.