از نظر عملکرد، گزارشها حاکی از آن است که S-500 قادر است اهدافی را در فاصلهای بیش از ۳۰۰ مایل مورد اصابت قرار دهد و ارتفاع درگیری آن، از حدود ۵۰ کیلومتر در S-400 به نزدیک ۲۰۰ کیلومتر افزایش یافته است. این موضوع، دامنه اهداف بالقوه سامانه را به پهپادها، ماهوارههای مدار پایین و حتی تسلیحات فضایی گسترش میدهد.
این سامانه بهعنوان پیشرفتهترین لایه دفاع هوایی و موشکی این کشور معرفی میشود و مقامات روسی مدعی هستند توانایی رهگیری و انهدام جنگندههای رادارگریز ایالات متحده و تهدیدهای نوظهور را دارد. این تحول، از نگاه ناظران نظامی، نقطه عطفی مهم در راهبرد دفاع هوایی روسیه و پاسخ مستقیم به تغییر ماهیت تهدیدهای هوایی و فضایی در دهه اخیر به شمار میآید.
بر اساس گزارش رسانههای روسی، سامانه S-۵۰۰ با بردی در حدود ۶۰۰ کیلومتر، بهصورت یک هنگ کامل وارد خدمت شده است. این نخستینبار است که نیروهای هوافضای روسیه، پدافند هوایی و پدافند موشکی را در قالب یک سامانه یکپارچه عملیاتی میکنند؛ اقدامی که به ایجاد یک یگان جدید در ساختار این نیرو انجامیده و نشاندهنده تغییر رویکرد مسکو از دفاع لایهای سنتی به دفاع ترکیبی و چندبعدی است.
سامانه پدافند S-۵۰۰ پرومتئوس بهعنوان جانشین مستقیم S-۴۰۰ تریومف معرفی شده است؛ سامانهای که طی نزدیک به دو دهه، ستون فقرات دفاع هوایی روسیه را تشکیل داده است. با این حال، روسیه در سالهای اخیر با چالشهایی فراتر از تهدیدهای متعارف هوایی مواجه شده است. گسترش موشکهای هایپرسونیک، توسعه جنگافزارهای فضایی و افزایش نقش ماهوارههای مدار پایین، مسکو را به سمت طراحی سامانهای سوق داد که بتواند این طیف گسترده از تهدیدها را پوشش دهد.