دههی 2020 میلادی، در کنار شاهکارهای سینمایی و آثاری که نزد تماشاگران فورا به جایگاهی کلاسیک دست یافتند، فیلمهایی را نیز به همراه داشته که از نظر منتقدان با شکست مواجه شدند. از پدیدههای موفقی چون «گناهکاران» (Sinners) رایان کوگلر ، تا فاجعهی پرحاشیهای مثل جوکر: جنون مشترک (Joker: Folie à Deux) تاد فیلیپس، پیوسته شاهد طیف وسیعی از واکنشها نسبت به آثار این سالها بودهایم.
فیلمی که الیویا کلمن ستارهی آن باشد، ناگزیر هیجانانگیز به نظر میرسد، اما فیلم بیش از حد تحسین شدهی «دختر گمشده» هر چیزی هست جز هیجانانگیز. رویکرد شخصیتها به یک واکاوی درونی و پالایشگرانه، گاهی میتواند به نتایجی رضایتبخش از نظر احساسی منجر شود، اما حداقل این فیلم بیش از حد ملالآور و دلگیر است. اگرچه الیویا کلمن و جسی باکلی اجراهایی شایستهی نامزدی اسکار خود ارائه میدهند، اما فیلمی که این دو را در قاب خود دارد، برای رسیدن به سطح بازی آنها دست و پا میزند. تصویرسازی فیلم از مفهوم «والدین» بیش از اندازه افسرده کننده است و ریتم کند و تصاویر بیروح آن دست به دست هم میدهند تا «دختر گمشده» به یکی از بیش از حد تحسین شدهترین فیلمهای دههی 2020 تبدیل شود.
هیجان بصری، داستانی تهی