به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، این شعر روایت عاشقی است که عشق را با رنج، انتظار و وفاداری گره زده است. شاعر از انسانهایی سخن میگوید که با وجود زخمهای عاطفی و سختیهای فراوان، همچنان استوار ماندهاند و زندگی را در سایهی عشق معنا میکنند. محبوب از آنها دور شده و به راه خود رفته است، اما عاشقان هنوز در همان دلبستگی و انتظار باقی ماندهاند.
در فضای شعر، عشق تنها یک احساس ساده نیست؛ بلکه هویت و دلیل زیستن عاشق است. او از دوری محبوب رنج میبرد، از بیتوجهی او دلگیر است و حتی گذر زمان نیز نتوانسته این دلبستگی را کمرنگ کند. با این حال، عاشق هیچگاه از عشق خود دست نمیکشد و همهی وجودش را وقف آن میداند.
از درد ترک خورده و از زخم کبودیم
کوهیم و تماشاگر رقصیدن رودیم
او می رود و هر قدمش لاله و نسرین
ما سنگ تر از قبل همانیم که بودیم
ما شهرتمان بسته به این است بسوزیم
با داغ عزیزیم که خاکستر عودیم
تن رعشه گرفتیم که با غیر نشسته ست
از غیرتمان بود، نوشتند حسودیم
جو گندمی از داغ غمش تار به تاریم
در حسرت پیراهن او پود به پودیم
پیگیر پریشانی ما دیر به دیر است
دلتنگ به یک خنده ی او زود به زودیم
بر سقف اگر رستن قندیل فراز است
ما نیز همانیم، فرازیم و فرودیم
یک روز میاید و بماند که چه دیر است
روزی که نفهمد که چه گفتیم و که بودیم
بعد از تو اگر هم کسی آمد به سراغم
آمد ببرد آنچه ز تو تازه سرودیم
حامد عسکری زاده یا به اختصار حامد عسکری (متولد 10 خرداد 1361 در شهر بم، استان کرمان) شاعر، نویسنده، ترانهسرا و روزنامهنگار است که در سالهای اخیر به حیطه اجرا نیز وارد شده و مجریگری هم میکند. عسکری شعر گفتن را از همان دوران نوجوانی آغاز کرد. اشعار و دفاتر شعر متعددی از این شاعر جوان منتشر شده است. حامد عسکری در یکی از محفلهای ادبی با نفیسه صادق پور آشنا شد و این آشنایی به ازدواج انجامید. همسر او نیز در حوزه شعر و نویسندگی و اجرا فعالیت دارد. حاصل این ازدواج دو فرزند به نامهای باران و محمدنیکان است.
نظر شما درباره پیام اصلی این شعر چیست؟ برداشت و تحلیل خود را در بخش دیدگاهها با ما به اشتراک بگذارید.