نقد فیلم خانه‌ای از دینامیت (A House of Dynamite)

در جهانی که مرز میان امنیت و خشونت، حقیقت و روایت، و آزادی فردی و قدرت سیاسی پیوسته در حال تغییر است، سینما بار دیگر نقش آینه‌ای تیز و بی‌رحم را بازی می‌کند. خانه‌ای از دینامیت (A House of Dynamite)، تازه‌ترین اثر کاترین بیگلو، دقیقاً در چنین نقطه‌ای ایستاده است؛ فیلمی که فضای پراضطراب امروز را با تریلری سیاسی در هم می‌آمیزد و جهانی را نشان می‌دهد که در آن انفجار ناشی از موشک، فقط حادثه‌ای بیرونی نیست، بلکه لرزش دائمی ذهن و روح جامعه است. بیگلو در این فیلم، با همان قدرت روایت‌گری که از او انتظار داریم، تماشاگر را وارد دنیایی می‌کند که هر تصمیم امنیتی می‌تواند جرقه‌ای برای فروپاشی اعتماد عمومی باشد.

در جهانی که مرز میان امنیت و خشونت، حقیقت و روایت، و آزادی فردی و قدرت سیاسی پیوسته در حال تغییر است، سینما بار دیگر نقش آینه‌ای تیز و بی‌رحم را بازی می‌کند. خانه‌ای از دینامیت (A House of Dynamite)، تازه‌ترین اثر کاترین بیگلو، دقیقاً در چنین نقطه‌ای ایستاده است؛ فیلمی که فضای پراضطراب امروز را با تریلری سیاسی در هم می‌آمیزد و جهانی را نشان می‌دهد که در آن انفجار ناشی از موشک، فقط حادثه‌ای بیرونی نیست، بلکه لرزش دائمی ذهن و روح جامعه است. بیگلو در این فیلم، با همان قدرت روایت‌گری که از او انتظار داریم، تماشاگر را وارد دنیایی می‌کند که هر تصمیم امنیتی می‌تواند جرقه‌ای برای فروپاشی اعتماد عمومی باشد.

کاترین بیگلو سال‌هاست که به‌عنوان یکی از معدود فیلمسازانی شناخته می‌شود که می‌تواند میان سینمای اکشن و نقد سیاسی تعادل برقرار کند. او در «خانه‌ای از دینامیت» بار دیگر نشان می‌دهد چگونه می‌توان هیجان و تفکر را در کنار هم نشاند.

منبع  : مجله مایکت

برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *