فیلم فرزندان آدری (Audrey’s Children) در نگاه اول یک زندگینامه ساده از زندگی دکتر آدری اِوانز به نظر میرسد؛ پزشکی که سالها پیش از آنکه نامش در میان پیشگامان درمان سرطان کودکان ثبت شود، در سکوت آزمایشگاهها و راهروهای بیمارستانهای دهه شصت آمریکا، برای تغییر یک رویکرد ساختارمند مبارزه میکرد. اما اثر امی کینن مان چیزی بسیار فراتر از یک بازسازی تاریخی است. این فیلم در لایههای زیرین خود تلاش میکند لحظههای انسانی و تجربههای دردناکی را ثبت کند که معمولاً در فیلمهای پزشکی جایی ندارند: احساس ناتوانی پزشکی که میداند علم همیشه پاسخ ندارد، خانوادههایی که در آستانه فروپاشی هستند، و کودکانی که جهان را از پشت شیشههای بخش سرطانشناسی بیمارستانها میبینند. همین تمرکز بر ظرایف انسانی و نمایش مسئولیت پزشکی در برابر ناتوانیهایش، مقدمهای میشود برای یک فیلم درام که با ظرافت، درباره یک انقلاب انسانی صحبت میکند.
«فرزندان آدری» تصویر تازهای از قدرت زن ارائه میدهد: قدرتی آرام، مهربان، مبتنی بر دانش و پشتکار، نه قدرتی نمایشی یا پرتنش. این نگاه تازه به زندگینامه زنان، «فرزندان آدری» را در کنار آثار مهم زنمحور دهه اخیر قرار میدهد.