هزاران ساعت از زندگی بسیاری از ما گیمرها پای مانیتور و کنترلرهایی که محکم در دست گرفتهایم گذشته است. در نگاه اول، شاید از نظر پدر مادرها به نظر برسد که این زمان صرفاً برای فرار از واقعیت بوده، اما تجربه نشان داده که بازی ویدیویی چیزی فراتر از سرگرمی است. بازیهای ویدیویی در عمل به یک کلاس درس دیجیتال تبدیل شدهاند؛ جایی که در کنار یاد گرفتن مهارتهای پایه مثل ارتقای مهارتهای شخصیت یا تشخیص صدای پا در کانتر، درسهایی را از مکالمهها و ارتباط بین شخصیتهای یک بازی یاد گرفتهایم که زندگی ما را متحول کرده است.
در بسیاری از بازیهای ویدیویی، کشف رازها و مسیرهای مخفی بخشی از جذابیت اصلی است و با در نظر گرفتن این موضوع، The Legend of Zelda یک نمونه بارز محسوب میشود. در این بازی، بازیکن در ابتدا ممکن است ساعتها وقت صرف کند و بیهدف به هر دیوار یا سنگی برخورد کند تا شاید یک راه مخفی پیدا کند، اما نکتهی کلیدی اینجا است که سازندگان همیشه نشانههای کوچکی مانند: لکهای از خاک نرم، تغییر جزئی در رنگ یک دیوار، یا صدای ظریف یک شخصیت در نزدیکی را برای هدایت بازیکن قرار دادهاند.