فیلم مچگیری (Caught Stealing)، تازهترین تجربه دارن آرونوفسکی، تلاش هوشمندانه یک فیلمساز صاحبسبک برای ورود به قلمرویی است که همواره از آن گریزان بوده: یعنی گونه فیلمهای سرگرمکننده، پرکشش و مبتنی بر ضرباهنگ تند. آرونوفسکی که در دو دهه گذشته با آثاری همچون «مرثیهای برای یک رؤیا»، «قوی سیاه» و «نهنگ»، زبان سینمایی خود را بر مبنای بحران روانی، فروپاشی شخصیت و مواجهه با تاریکترین گوشههای وجودی انسان بنا کرده، اینبار سراغ داستانی نسبتا کلاسیک و مبتنی بر سوءتفاهم، بدشانسی و خشونت کوچهوخیابانی رفته است. همین تغییر رویکرد، نخستین نکتهای است که فیلم را در کارنامه کاری او مهم میسازد: فیلم تجربهای در یک ژانر آشنا است، اما با امضای بصری و احساسی کارگردانی که همواره از مسیر امن فاصله گرفته است.
«مچگیری» یک شاهکار بینقص نیست، بلکه یک تجربه قابل اعتنا از سوی فیلمسازی است که پس از سالها زیستن در جهانهای تاریک و شخصی، تصمیم گرفته مرزهای تازهای را امتحان کند.