فضانورد (The Astronaut) از آن دسته فیلمهایی است که بهظاهر برچسب علمی تخیلی و وحشت را حمل میکند، اما در جوهرهاش اثری روانشناختی و آرام است؛ فیلمی که تجربهای درونی و ذهنی برای مخاطب میسازد. جِس وارلی بهعنوان نویسنده و کارگردان، بیشتر از اینکه به دنبال ساخت روایتی بزرگ و پرهزینه باشد، میکوشد تجربه روانی یک فضانورد بازمانده را در قالب یک پژوهش شخصیتی پیگیری کند. نتیجه فیلمی است که به جای جلوههای ویژه، از منظر فضای احساسی و تنش درونی اهمیت پیدا میکند.
«فضانورد» فیلمی است کمصدا اما پراثر. فیلمی که با تکیه بر تنهایی، سکوت و آسیب روحی بازگشت، تجربهای روانشناختی و انسانی خلق میکند و نشان میدهد که ژانر علمی-تخیلی امروز بیش از هرچیز درباره انسان است، نه فضا.