امروزه، مسئولیت یک طراح در حفاظت از منافع و ارزشهای کاربران، بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است و در عصری زندگی میکنیم که ابزارهای هوش مصنوعی مانند ChatGPT و بسیاری دیگر، نهتنها محبوبیت گستردهای یافتهاند، بلکه به شکل فزایندهای در حال دگرگونسازی نحوه تعامل کاربران با فناوری هستند؛ تا جایی که گاه این سیستمها کنترل امور را از دست کاربران خارج میکنند.
ما طراحان باید مسئولیت خود را در این دنیای قابل پیشبینی بپذیریم، چرا که دست نامرئی ما، در حال دستکاری فرمانها است. هلن آرمسترانگ
درک سیاستهایی که درون سیستمهای هوش مصنوعی جریان دارند، بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است؛ زیرا این سیستمها به سرعت در حال تبدیل شدن به بخش جداییناپذیر معماری نهادهای اجتماعی هستند. این سیستمها تعیین میکنند چه کسی برای مصاحبه شغلی دعوت شود، کدام دانشآموزان در کلاس توجه نشان میدهند، چه کسانی بهعنوان مظنون بازداشت شوند و موارد دیگری از این دست.
وعدهی طراحی پیشبینانه در توانایی آن برای خلق تجربههایی نهفته است که هم شهودی و هم شخصیسازیشده به نظر میرسند. با این حال، همراه با این قدرت، وظیفهای نیز هست که باید مسئولانه از آن استفاده کنیم تا عنصر انسانی همواره در مرکز هر تصمیم باقی بماند.
من آیندهای را تصور میکنم که در آن متخصصان UX با خلاقیت و تأمل، یادگیری ماشینی را بهعنوان متریالی در طراحی بهکار میگیرند و کاربران و تکنولوژیستها را به سوی آیندهای هدایت میکنند که با تصمیمگیری آگاهانه و همراه با یادگیری ماشینی شکل گرفته است. کیان یانگ، دانشگاه کرنل