به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، دکتر رشید کاکاوند با نگاهی عمیق به فلسفه روابط انسانی، یکی از عجیبترین دعاهای خود را برای کسانی که دوستشان دارد، اینگونه روایت میکند: «خدا کند با کسی تو زندگیت روبرو بشی که عاشقت باشه.»
اما ارزش این کلام فقط در آرزوی عاشق شدن نیست؛ او با انگشت گذاشتن روی واژه «معشوق بودن»، آن را یک موهبت بزرگ و امنیت عاطفی بیتکرار میداند. در دنیایی که روابط گاهی پیچیده، مشروط و منفعتمحور میشوند، کاکاوند ویژگیهای یک عشق حقیقی را بازتعریف میکند؛ حسی که در آن بیپروایی، فداکاری، بیریا بودن و خالی بودن از هرگونه منفعتطلبی حرف اول را میزند. این دقیقاً همان حس امنی است که در آن میدانی کسی مقابلت ایستاده که تو را در هیچ توفانی بیپناه رها نمیکند و «همهجوره» برای توست.
زان پیش که ما طفیل آدم بودیم/در خلوت خاص با تو همدم بودیم
این صحبت ما با تو نه امروزین است/پیش از من و تو، من و تو با هم بودیم
اوحدالدین حامد بن ابی الفخر معروف به اوحد کرمانی (زادهٔ 561 هجری قمری در بردسیر (جواشیر) کرمان – درگذشتهٔ 3 شعبان 635 هجری قمری در بغداد) از صوفیان و رباعیگویان مشهور ایران در سدههای ششم و هفتم هجری است.
آیا شما در زندگیتان کسی را دارید که بدون ریا و منفعتطلبی، «همهجوره» برایتان فداکاری کند؟ نامش را بنویسید یا این پست را برایش بفرستید تا بداند چقدر حضورش در زندگی شما یک «موهبت» است.