نقد فیلم ادینگتون (Eddington)

فیلم ادینگتون (Eddington)، تازه‌ترین ساخته‌ آری آستر، کارگردان آمریکایی‌ که با آثاری چون «موروثی» (Hereditary) و «میدسامر» (Midsommar) نام خود را به‌عنوان یکی از چهره‌های شاخص سینمای معاصر تثبیت کرده، در جشنواره کن ۲۰۲۵ به نمایش درآمد و از همان ابتدا بحث‌های گسترده‌ای برانگیخت. اگرچه آستر بیش‌تر با ژانر وحشت روان‌شناسانه شناخته می‌شود، اما این بار با ترکیب عناصر وسترن مدرن، کمدی سیاه و درام سیاسی، تجربه‌ای متفاوت ارائه داده است. داستان فیلم در میانه‌ همه‌گیری کرونا در یک شهر کوچک نیومکزیکو می‌گذرد و روایتگر تقابل کلانتر شهر با شهردار بر سر نحوه‌ مدیریت بحران است؛ تقابلی که به‌سرعت از یک دعوای محلی فراتر می‌رود و به استعاره‌ای از وضعیت سیاسی و اجتماعی آمریکا و جهان بدل می‌شود.

فیلم ادینگتون (Eddington)، تازه‌ترین ساخته‌ آری آستر، کارگردان آمریکایی‌ که با آثاری چون «موروثی» (Hereditary) و «میدسامر» (Midsommar) نام خود را به‌عنوان یکی از چهره‌های شاخص سینمای معاصر تثبیت کرده، در جشنواره کن ۲۰۲۵ به نمایش درآمد و از همان ابتدا بحث‌های گسترده‌ای برانگیخت. اگرچه آستر بیش‌تر با ژانر وحشت روان‌شناسانه شناخته می‌شود، اما این بار با ترکیب عناصر وسترن مدرن، کمدی سیاه و درام سیاسی، تجربه‌ای متفاوت ارائه داده است. داستان فیلم در میانه‌ همه‌گیری کرونا در یک شهر کوچک نیومکزیکو می‌گذرد و روایتگر تقابل کلانتر شهر با شهردار بر سر نحوه‌ مدیریت بحران است؛ تقابلی که به‌سرعت از یک دعوای محلی فراتر می‌رود و به استعاره‌ای از وضعیت سیاسی و اجتماعی آمریکا و جهان بدل می‌شود.

آری آستر با «ادینگتون» از مرزهای ژانر همیشگی‌اش عبور می‌کند. اگرچه رگه‌هایی از وحشت روان‌شناسانه در فیلم وجود دارد، اما قالب اصلی آن ترکیبی از وسترن مدرن، کمدی سیاه و درام سیاسی است.

منبع  : مجله مایکت

برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *