در روز دوم جشنواره سینما حقیقت پنج فیلم «پوتینهای زنانه»، «کابوک»، «خاکِ رُسِ فشرده»، «زیر درخت لور» و «۱۷ اکتبر ۱۹۶۱» هر یک با زبان و جهان خاص خود وارد میدان میشوند، اما آنچه آنها را در کنار هم قابل تحلیل میکند نوعی دغدغه مشترک است؛ تلاش برای بازخوانی امر فراموششده، چه فراموشی تاریخی، چه فراموشی زیستمحیطی و چه فراموشی روانی در ابعاد فردی و خانوادگی.
«پوتینهای زنانه» بهعنوان مستندی در ژانر تاریخی روایی، از همان ابتدا خود را در جایگاهی قرار میدهد که کمتر در سینمای جنگ ایران دیده شده است. فیلم با اتکا به روایتهای دختران خرمشهری، اسناد آرشیوی و پویانمایی به بخشی از حافظه جنگ میپردازد که عمداً یا سهواً در روایتهای رسمی کمرنگ مانده است؛ حضور مستقیم زنان در دفاع از خرمشهر. ضرباهنگ فیلم و تدوین چندلایه آن توانستهاند رعب، شجاعت و آشوب روزهای نخست جنگ را احیا کنند و لایه حسی اثر را پویا نگه دارند. در این میان استفاده از موسیقی متن نیز به ساختن فضای احساسی کمک کرده است. با این حال انتخاب راوی با صدایی بسیار جوان بهویژه برای روایت زنی که اکنون در میانسالی است انسجام احساسی فیلم را مخدوش میکند و بخشی از باورپذیری روایی را کاهش میدهد.
در سطح معنایی، فیلم تلاش میکند از کلیشههای تصویری درباره زن در جنگ فاصله بگیرد و روایتی چند بعدی بسازد. روایت تاریخی راوی از تولد تا پایان جنگ، ستون فقرات داستان را شکل میدهد و امکان پیگیری سیر زمانی را فراهم میکند. پویانمایی خلأهای تصویری را پر میکند و لایهای شاعرانه به رویدادهای تلخ میافزاید.