جنگ، ویرانی، هویت، مرگ و حافظه. آنچه این آثار مستند را در کنار هم قرار میدهد نه فقط اشتراک موضوعی بلکه تلاشی است برای بازنمایی واقعیت در لحظههای حساس تاریخی. با این حال فاصله میان نیت و اجرا، میان سند و روایت و میان تأثیر اجتماعی و کیفیت سینمایی در هر فیلم به شکلی متفاوت خود را نشان میدهد.
این مستند با داستان مادری آغاز میشود که فرزندش را در جنگ از دست داده و در روستایی زندگی میکند که خاطره پسر شهیدش در درختان و زمین آن ریشه دوانده است. ژانر فیلم را میتوان مستند اجتماعی با رویکرد بازنمایی دانست؛ فیلمی که میکوشد از طریق روایت فردی به تجربه جمعی دفاع و پایداری برسد. ایده مرکزی ایستادگی مادران شهدا و تداوم حس دفاع از وطن است اما فیلم در بیان این مضمون در سطح باقی میماند. بزرگترین ضربه به حس واقعیت ناهماهنگی روایی و تدوینی است؛ جایی که «وعده صادق» در ابتدای فیلم قرار میگیرد و بلافاصله با تصاویر تخریب تهران نقض میشود بیآنکه این تضاد به درستی تحلیل یا روایت شود. صدا به ویژه رادیو، بارها با تصویر همخوان نیست و این ناهماهنگی به جای ایجاد لایه معنایی حس آشفتگی روایی ایجاد میکند. فیلم نیت درستی دارد اما روایت ناقص و پرداخت سطحی مانع تبدیل آن به مستندی ماندگار میشود.