فیلم مستند «باشگاه مشتزنی مترجم» در ژانر مستند تاریخی قرار میگیرد؛ مستندی که ستون فقرات خود را بر آرشیو، شهادتها و بازسازی استوار کرده است و میکوشد از دل اسناد، روایتی منسجم و داوریپذیر بسازد.
ایده مرکزی روشن است: بازخوانی پرونده منصوری نه برای تطهیر او و نه برای تخریب، بلکه برای قرار دادن مخاطب در موقعیت قضاوت. همین تصمیم، نحوه استفاده از مواد آرشیوی و بازسازی را تعیین میکند و به فیلم جهت میدهد.
فیلم از همان ابتدا نشان میدهد که به آرشیو نه به عنوان تزئین بلکه به مثابه ابزار استدلال نگاه میکند. دست نوشتهها، اسناد چاپی، جلد کتابها، آگهیها و نقل قولهای ثبت شده، به صورت پیوسته وارد روایت میشوند و هر ادعا را به سندی مشخص گره میزنند. این شیوه مهمترین نقطه قوت فیلم است. هر جا منصوری یا درباره او روایتی اغراقآمیز مطرح میشود، از تعداد ترجمهها تا ماجرای مشتزنی، دوربین به سراغ منبع میرود. آرشیو در اینجا نقش داور را دارد، نه شاهد خاموش.