محمدجواد رحیمی، کارگردان مستند «رد هویت»، درباره پیشینه خود در عرصه مستندسازی و در گفتوگو با میزان اظهار کرد: بیستوپنج سال است که مستندسازی میکنم و بارها به روایتهای گوناگون پرداختهام. اما در مواجهه با جنگ تحمیلی دوازده روزه، آنچه بیشتر مردم دیدند تنها چند ساختمان ویرانشده و موج انفجارهایی بود که در قاب خبر و فضای مجازی خلاصه میشد. هیچکس سراغ لایههای پنهان این فاجعه نرفت؛ لایههایی که از اتحاد و شهادت سخن میگفتند و جزئیاتی داشتند که کمتر کسی به آن اندیشید.
وی ادامه داد: جنگ تحمیلی ۲ با بدترین ابزارهای انفجاری رخ داد؛ انفجارهایی که حتی جسدی سالم باقی نمیگذاشت. شهیدانی با مقام والا، اما پیکرهایی تکهتکه. یکی از نمونهها، دانشمند هستهای بود که پیکرش در دوازده قطعه یافت شد. پرسش این بود: چگونه میتوان چنین اجسادی را شناسایی کرد؟ پاسخ در علم و اراده نهفته بود. پزشکی قانونی با بهرهگیری از دانش ژنتیک توانست قطعات پراکنده را به هویت بازگرداند. گاه تنها چهار انگشت از پیکری باقی مانده بود اما همین اندک با علم و ایمان به نام و یاد شهید پیوند خورد.
رحیمی ادامه داد: در بحران جنگ تحمیلی ۱۲ روزه، پزشکی قانونی آخرین مدافعان شهدا بودند؛ کسانی که روزانه با اجساد سروکار دارند اما در این جنگ فشار روانی خانوادهها و هجوم غم، آنان را به لرزه انداخت. با این حال ایستادند، وظیفهشان را انجام دادند و نگذاشتند هیچ جسدی بینام و نشان بماند. این کار، جهادی در دل آتش و ویرانی بود.