سال ۱۳۷۱ در فصلنامه فارابی، نامهای از مرتضی آوینی خطاب به ابراهیم حاتمیکیا منتشر شده. سید مرتضی در این نامه از پس خاطرهبازی، ادای دینی مکتوب به «از کرخه تا راین» حاتمیکیا داشته است.
سوره سینما – محمدعلی حیدری : آقای حاتمیکیا! بگذار با همین خطاب آغاز کنم تا از نگاشتن باز نمانم، چرا که اگـر بـخواهم آنگونه بخوانمت که در دل به تو میاندیشم، دیگر جز آنکه نامت را بر زبان بیاورم چیزی برای گفتن نمیماند.
دوست من! میدانم که چه میکشی، خوب میدانم. اما تو که در دامـنه آتـشفشان منزل گرفتهای باید بدانی که چگونه میتوان زیر فوران آتش زیست. ما را خداوند برای زیستنی چنین به زمین آورده است چرا که مرغ عشق، ققنوس است که در آتش مـیزید نـه آنـکه رنگینکمان میپوشد و در بوستانهای عافیت، شـکّر مـیخورد و شـکّرشکنی میکند. مگر سوختهدلی و سوختهجانی را جز از بازار آتش میتوان خرید؟