بعد از پایان پخش «سوران» به کارگردانی سروش محمدزاده در شبکه یک سیما، کامبیز حضرتی در یادداشتی به این سریال پرداخت.
سوره سینما – کامبیز حضرتی: طبیعتاً بررسی و اظهارنظر دربارهی چرایی و چگونگی رخدادهای سیاسی و اجتماعی سالهای ابتدایی انقلاب و درگیری نظام نوپای اسلامی با گروههای گوناگون -از جمله فرقههای جداییطلب- بر عهدهی مورخان تاریخ معاصر است. اما آنچه در این موضوع خودنمایی میکند توجه به این نکته است که در سالهای اخیر پرداختن به این دوران بارها مورد تأکید نهادهای انقلابی و فیلمسازان مختلف قرار گرفته و آثار نمایشی متعددی با شدت و ضعف از این دوران ساخته شده است. در حال حاضر و در بین این آثار، پرداختن به درگیریهای کردستان بیش از همیشه در دستور کار قرار گرفته است. به طوری که در ماههای اخیر فیلم سینمایی «غریب» ساختهی محمدحسین لطیفی و سریال «سوران» ساختهی سروش محمدزاده به نمایش درآمد. این آثار نمونههایی از توجه سینمایی به درگیریهای نظام مستقر با برخی از احزاب کرد مانند کومله است که اتفاقاً در هر دوی این فیلمها زندهیاد حسام محمودی نقشآفرینی کرده است.
اگر در سالهای دورتر فیلم «چ» به کارگردانی ابراهیم حاتمیکیا در پسزمینهی فیلمی که به زندگی یک شخصیت شناخته شده،؛ یعنی شهید چمران اختصاص داشت به حوادث و آشوبهای سیاسی پاوه و کردستان توجه کرده است، اما در حال حاضر و در دو اثر «غریب» و «سوران» داستان مستقیماً به اصل موضوع میپردازد و به نشان دادن زمینههایی که عامل و برافروزندهی این درگیریها در کردستان شده ورود کامل کرده است. دو اثری که در ژانر درام و در میانهی التهابات سیاسی با آمیزهای از عشق، روایت خود را پیش میبرند. چراکه یکی از لوازم پیش برندهی درامهای سیاسی ملتهب ایجاد رقت قلب و توجه به امور احساسی و عواطف است.