بعد از پخش آخرین قسمت «قهوه ترک» به کارگردانی علیرضا امینی در شبکه نمایش خانگی، کامبیز حضرتی در یادداشتی به این سریال پرداخت.
سوره سینما – کامبیز حضرتی: سریال «قهوه ترک» ساختهی علیرضا امینی عناصر کنجکاوی برانگیزی فراوانی دارد که دورادور میتواند مخاطب را به دیدن آن تشویق کند. علیرضا امینی با آثاری چون «انتهای خیابان هشتم»، «هفت دقیقه تا پاییز» و… در ذهن مخاطبان قابل شناسایی است. در «هفت دقیقه تا پاییز» حامد بهداد نیز به عنوان بازیگر در کنار او حضور داشته که بازیگری اصلی مرد سریال «قهوه ترک» بر عهدهی اوست. ضمن این که در سالهای اخیر حامد بهداد با سریالهایی چون «سرگیجه»، «میخواهم زنده بمانم» و «دل» به یکی از چهرههای پرکار و اصلی سریالهای نمایش خانگی بدل شده است. علیرضا امینی در کنار محمدرضا رضایی راد این سریال را نوشتهاند که در اصل بر اساس طرحی از نغمه ثمینی بوده است. رضایی راد نویسنده و نمایشنامهنویسی است که جوایز مختلفی را از جشنوارههای داخلی و خارجی به سبب فیلمنامههایش دریافت کرده است. فیلم «کودک و سرباز» با فیلمنامهای از او برنده بالن نقرهای جشنواره سه قاره نانت فرانسه شد. این مشخصات پیشاپیش میتواند سریال «قهوه ترک» را به یکی از آثار قابل توجه شبکهی نمایش خانگی بدل کند، اما با این وجود این اثر نتوانسته است انتظارات را برآورده کند و در زمینههای مختلف داستان، کارگردانی و بازیها دچار مشکلات عدیده است. با تعداد قسمتهای منتشر شده تاکنون، خطوط اصلی روایت داستانی و فضای دراماتیک و کارگردانی آن مشخص شده است و میتوان با سهولت بیشتری به تحلیل این سریال پرداخت. در این سریال تا دلتان بخواهد تصاویر خوش آبورنگ، موسیقیهای امروزی و ماجراهای روز طرح میشود اما پازل درهم ریختهی آنها فاقد انسجام ساختاری است. در واقع، در انبوه این ماجراها و تصاویر مختلف آن کشش روایی وجود ندارد و پارههای از هم گسستهی آن فاقد هماهنگی نظاممند است. در ادامه به طرح این موضوعات میپردازیم تا نشان دهیم که فیلم یا سریال تنها به اتکای تصاویری مشابه سریالهای خارجی نمیتواند موفقیت یک کار را به دنبال داشته باشد.
انتظار و هیجان