بعد از گذشت چند قسمت از پخش «مگه تموم عمر چندتا بهاره؟» به کارگردانی سروش صحت در شبکه نمایش خانگی، هادی اعتمادی مجد در یادداشتی به این سریال پرداخت.
سوره سینما – هادی اعتمادی مجد: «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟!» تجلی نوعی زندگی سرخوش، انگیزه بخش، تردماغ و ملنگانه است که برای دشوارترین روابط عاطفی و بن بست های اجتماعی، در حکم داروی ضد افسردگی عمل می کند. جدیت را بیشتر از چند ثانیه برنمی تابد و با ابزار شوخی و به قول عوام «مسخره بازی»، هر اوضاع درامی را به سمت کمدی هُل می دهد!
وجوه فانتزی و انتزاعی سریال، هرچند اغلب به تناوری خط قصه کمک خاصی نمی کنند و حتی گاه بی دلیل به ورطه تکرار می افتند، اما با منطق «در لحظه زندگی کن» خوب سازگارند. گویی سروش صحت نوعی مدیتیشن طنزآمیز را پیشنهاد می دهد تا با توسل به آن، لحظاتی را به دست بی خیالی بهجت انگیزی بسپاریم و در آسمان تساهل، شادمانه پرواز کنیم. آنچه با مفهوم ولنگارانه «بی قیدی»، تفاوت های مشهود دارد و نسخه ای قابل اطمینان، برای تلطیف زندگی پر تنش و استرس زای امروز ماست. تجویزی موثر که حتی اگر تأثیر آن کوتاه و مقطعی باشد و گاهی به تکرار برسد، ارزشمند است.