این تصویر سیاهوسفید، فراتر از یک عکس ساده، برشی از تاریخِ رفاقت و کلمه است؛ جوانیِ دو غول ادبیات، احمد شاملو و هوشنگ ابتهاج، که دوشادوش هم گواهی بر روزگار شکوهِ شعر پارسی شدهاند. امروز چهار سال از نوزدهم مرداد ۱۴۰۱ میگذرد؛ روزی که «سایه» از میان ما رفت تا در حافظهی جمعی یک ملت ابدی شود. او که با «ارغوان»ش غمهایمان را سرود و با غزلهایش پلی میان سنت و نوگرایی زد، هنوز هم با طنین صدایش در گوش زمان زنده است.
این تصویر سیاهوسفید، فراتر از یک عکس ساده، برشی از تاریخِ رفاقت و کلمه است؛ جوانیِ دو غول ادبیات، احمد شاملو و هوشنگ ابتهاج، که دوشادوش هم گواهی بر روزگار شکوهِ شعر پارسی شدهاند. امروز چهار سال از نوزدهم مرداد ۱۴۰۱ میگذرد؛ روزی که «سایه» از میان ما رفت تا در حافظهی جمعی یک ملت ابدی شود. او که با «ارغوان»ش غمهایمان را سرود و با غزلهایش پلی میان سنت و نوگرایی زد، هنوز هم با طنین صدایش در گوش زمان زنده است.
