۱۸:۲۵ – ۲۱ مرداد ۱۴۰۵
حقیقت این است که مذاکرهی جاری در کشور، نه خیانت محض است و نه نشانهی دستشستن از مقاومت بلکه خطای تحلیلی است.
باشگاه خبرنگاران جوان – صحبت از مذاکره با امریکا نه خیانت که یک خطای محاسباتی بر اساس تجربهی تاریخیِ الجزایر، برجام، جنگِ ۱۲ روزه و رمضان است که نشان داده جز اتلافِ وقت و گرفتار شدن در لوپِ جنگ–مذاکره–آتشبس، دستاوردی ندارد. پرسش این است: چرا باید بار دیگر پای میزِ دشمنی نشست که همه بر پیمانشکنیِ او گواهی میدهند؟
در روزگاری که ملتهای جهان از ظلم و بیداد آمریکا و صهیونیستهای جنایتکار به ستوه آمدهاند، سخن از «مذاکره» با همان دشمنِ پیمانشکن، برای برخی تداعیکنندهی عقبنشینی از اصول انقلاب است. اما حقیقت این است که مذاکرهی جاری در کشور، نه خیانت محض است و نه نشانهی دستشستن از مقاومت بلکه خطای تحلیلی است. مسئله فراتر از این حرفهاست: اصلِ مذاکره با آمریکا، یک خطایِ محاسباتیِ تاریخی است که کشور را در لوپِ بینهایتِ «جنگ–مذاکره–آتشبس» گرفتار میکند و جز اتلافِ وقت و انرژیِ ملی، دستاوردی برای ملتِ ایران نداشته است. قرآن، نهجالبلاغه، سیرهی عملیِ امام خمینی(ره) و رهبرِ شهید، همگی بر یک حقیقت تأکید دارند: مذاکره با دشمنِ پیمانشکن، نه تنها بیفایده، که مایهی ذلت و اتلافِ فرصتهای تاریخی است.