ویلیام سیدیس ضریب هوشی بالاتر از اینشتین داشت و در ۱۱ سالگی استاد دانشگاه بود، اما پایان زندگیاش همه را شوکه کرد.
اما این ویترین خیرهکننده، پشتصحنهای دردناک داشت. ویلیام زیر بار فشار انتظارات، هجوم بیرحمانهی رسانهها و تمسخر همکلاسیها در هم شکست. او که روزی تیتر اول روزنامهها بود، برای فرار از نگاههای سنگین جامعه، علیه والدینش شورید و به کارگری ساده و زندگی مخفیانه پناه برد.