اگر میخواهیم داستانمان درست از آب دربیاید، باید اولین منتقد داستانمان خودمان باشیم و این خودانتقادی باید از همان گام اول شروع شود
گزارهای غلط در داستاننویسی جا افتاده که برخاسته از ضعف بدنه داستاننویسی و ذهن داستاننویس ماست. هر جا بلد نیستیم بنویسیم، ارجاع میدهیم به گزاره که: «دو نمونه داستان دیدهام که نه مسئله داستانی دارد نه ماجرا. فقط یک حس را نوشته، همین! اگر داستانم ماجرا و جذابیت و کشش ندارد، خیالی نیست، این هم نمونهاش!» یا این گزاره: «این یک داستانواره است! پس خیلی سخت نگیرید که مختصات داستان را حتما داشته باشد!»