«بیگانه» با راوی اول شخص روایت شده است؛ انتخابی هوشمندانه برای یک رمان موسوم به اگزیستانسیالیستی
برای بازهای نسبتا طولانی، در سالهای پس از دهه ۶۰، در دورانی که کتابهای چپگرایانه از مد افتاده بودند و تلاش برای تغییر دادن جهان بیهوده، ناممکن یا دستکم ازمدافتاده به نظر میرسید، پوچی یا پوچانگاری به رایجترین مد فرهنگی تبدیل شده بود. یکی از نمادینترین چهرههای آن مد، که چندان هم کوتاه نبود، آلبر کامو بود و شاخصترین کتابی که سخت بعید بود کسی آن را نخوانده باشد و ادعای کتابخوانی کند، «بیگانه» بود.