تاریخ بارها این حسرت را تکرار کرده است: «ای کاش وقتی در میان ما بود، او را بهتر میشناختیم.» این اعتراف دیرهنگام، محصول «حجاب معاصرت» است؛ حجابی که اجازه نمیدهد حقیقت انسانها در زمان حیاتشان آنگونه که باید دیده شود.
آنجا که میگوید «هر آنکس در هر زمان و در هر جا به این صلا لبیک گوید کربلایی است»، در حقیقت از مسئولیت تاریخی انسان سخن میگوید؛ مسئولیتی که در بزنگاههای بزرگ، اهل را از اغیار جدا میکند.