به گزارش مجله خبری نگار، بازگشت به بینالنهرین؛ جایی که تمدن آغاز شد. سرزمینی که هزاران سال پیش نخستین شهرها، نخستین نظامهای کشاورزی و حتی نخستین نشانههای نوشتار در آن شکل گرفت. همان جغرافیایی که در روایتهای تاریخی به عنوان گهواره تمدن شناخته میشود، در دهه ۱۹۹۰ چهرهای دیگر به خود میگیرد: سرزمینی گرفتار تحریم، فقر و اضطراب جنگ. فیلم «کیک رئیسجمهور» که بازتاب جهانی خوبی هم داشت مخاطب امروز را به همین نقطه از تاریخ میبرد؛ به جهانی که در آن زندگی روزمره مردم زیر سایه تحریم خارجی و اقتدار رژیم بعث شکل میگیرد. داستان از زاویه دید دختری زیبا با چشمانی معصوم به نام لامیا روایت میشود؛ کودکی که در نیزارهای جنوب عراق با مادربزرگش زندگی میکند و ناگهان از سوی مدرسه مأموریتی عجیب میگیرد: او باید برای جشن تولد رئیسجمهور کیکی بپزد تا مجازات نشود. در روزگاری که حتی آرد و شکر به سختی پیدا میشود، چنین مأموریتی چیزی فراتر از یک تکلیف ساده است. لامیا باید نشانهای از وفاداری سیاسی نشان دهد. فیلم از خلال فضای مدرسه این سازوکار قدرت را آشکار میکند؛ جایی که آموزش جای خود را به نوعی اطاعت اجباری داده است. معلم، دانشآموز را مجبور میکند کیک بپزد، خانوادهها را تهدید میکند و حتی خوراک بچهها را از آنها میگیرد. مدرسه در این جهان دیگر صرفاً محل یادگیری نیست، بلکه نمادی از جامعهای است که در آن قدرت از بالا اعمال میشود و حتی کودکان هم از آن در امان نیستند، اما فیلم در کنار به تصویر کشیدن شکل اداره کشور در آن زمان، پیامد تحریمهای غرب را هم بهخوبی نشان میدهد.