چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر در حالی به زمان برگزاری نزدیک میشود که برخلاف عنوان پرطمطراق «مهمترین رویداد سینمایی کشور» بیش از هر دوره دیگری در هالهای از ابهام، تعلیق و بلاتکلیفی فرو رفته است. جشنوارهای که قرار است ویترین سالانه سینمای ایران، محل تلاقی بدنه حرفهای سینما با سیاستگذاری فرهنگی و نقطه تماس افکار عمومی با جریان تولید فیلم در کشور باشد، هنوز در ابتداییترین مناسبات اجرایی خود با خلأهای جدی مواجه است؛ خلأهایی که نه تنها نشانهای از برپایی پر رونق و بانشاط مورد انتظار مدیران بالادستی را ندارد، بلکه زنگ خطر جدی را برای اعتبار نهادی جشنواره فیلم فجر به صدا درآورده است.
در تقویم نانوشته اما تثبیت شده جشنوارههای سینمایی، مرحله پیشتولید یک جشنواره از اعلام ساختار اجرایی تا معرفی مدیران کلیدی، آغاز ثبتنام اصحاب رسانه، تعیین کاخ جشنواره و انتشار نقشه راه، نه یک امر تشریفاتی بلکه زیربنای اعتمادسازی و نظمبخشی به رویداد است. مقایسه ساده وضعیت کنونی جشنواره چهل و چهارم با دوره پیشین نشان میدهد که حتی همان حداقلهای اجرایی نیز تا این مقطع زمانی محقق نشده است. در حالی که در دوره قبل ثبتنام خبرنگاران، منتقدان و اهالی رسانه از ۱۸ آذرماه آغاز شده بود، امسال نه تنها خبری از آغاز این فرآیند نیست، بلکه اساساً مشخص نیست چه زمانی و با چه سازوکاری قرار است این امر محقق شود.