06 دی 1404
جشنواره فیلم فجر، بیش از چهار دهه پس از تأسیس همچنان درگیر پرسشی بنیادین است که هیچگاه به صورت شفاف به آن پاسخ نداده. منتقد و روزنامهنگار سینمایی چه جایگاهی در این رویداد دارند؟
آیا رسانهها و روزنامه نگاران صرفاً ناظران بیرونیاند که باید در تاریکی سالنها بنشینند، گزارش بنویسند و پس از پایان جشنواره به حاشیه رانده شوند؛ یا بخشی از سازوکار اندیشه ورز جشنوارهاند که حضورشان میتواند به کیفیت انتخابها، اعتبار جوایز و اعتماد مخاطب کمک کند؟
واقعیت این است که جشنواره فیلم فجر در ساختار رسمی خود سالهاست با منتقدان قهر کرده است؛ قهری خاموش، ساختاری و مداوم که نه در قالب بیانیه بلکه در حذف تدریجی منتقدان و روزنامهنگاران از فرآیندهای تصمیمساز بروز یافته است. این حذف نه فقط از هیئتهای داوری بلکه پیش از آن و مهمتر از آن، از هیئتهای انتخاب آغاز شده؛ جایی که سرنوشت حضور یاعدم حضور فیلمها در جشنواره رقم میخورد و نخستین داوری جدی درباره کیفیت آثار شکل میگیرد.