اقتصاد ۲۴- از زمان آغاز پرداخت یارانهها با هدف حمایت مستقیم از مردم و رسیدگی به اقشار کمبرخوردار، دولت و جامعه همواره با چالشهای گوناگونی مواجه بودهاند. هرچند در نگاه نخست، حذف یارانههای غیرمستقیم و پرداخت نقدی مستقیم به مردم میتوانست اقدامی مثبت تلقی شود – چنانکه برای ساکنان روستاها و مناطق محروم، همین مبالغ اندک تا حدی گرهگشا بود و در بیان عام، نفسی به آنها رسید – ، اما این حمایتها استمرار نیافت. البته منظور از تداومنیافتن کمکها، توقف کامل آنها نیست، بلکه اشاره به ناکارآمدی پرداختها و تلاشهای صورتگرفته دارد. در شرایطی که برآورد کارشناسان از هزینه سبد معیشت حدود ۱۸ میلیون تومان است، پرداخت نهایتاً یک میلیون و ششصد هزار تومان برای یک خانوار چهار نفره، آنهم اگر در دهکهای اول تا سوم قرار داشته باشند، تأثیر چندانی نخواهد داشت.
عدم افزایش میزان یارانهها متناسب با نرخ تورم و گرانیهای روزافزونی که مردم با آن مواجهاند، موجب شده است تا پرداختهای مستقیم دولت، کارایی خود را تا حد زیادی از دست بدهند و حتی در مواردی بیاثر جلوه کنند. اما ماجرا به همینجا ختم نمیشود؛ از اواخر سال ۱۴۰۳، طرح توزیع کالابرگ ـ نه به سبک کوپنهای سنتی گذشته ـ با هدف افزایش حمایت از اقشار کمدرآمد و متوسط و کاهش آثار تورمی آغاز شد. در قالب این طرح، دولت مبالغی را به حساب خانوارها واریز میکرد تا برای خرید اقلام اساسی مانند برنج و روغن مورد استفاده قرار گیرد.
نخستین مرحله از واریز کالابرگ در اسفند ماه سال گذشته انجام شد و مرحله دوم نیز در فروردینماه امسال صورت گرفت. قرار بود مرحله سوم در اردیبهشتماه اجرا شود، اما به دلیل عدم تأمین منابع مالی از سوی دولت، این مرحله هنوز عملیاتی نشده است.