آرتین زهرابی
اگر امیر قلعه نویی توقع دارد منتقدان برای همیشه سکوت کنند و فقط در تعریف و تمجید تیم ملی بنویسند و حرف بزنند، بداند که این اتفاق هرگز رخ نخواهد داد.
امیر قلعه نویی همان طور که خودش می گوید ۱۰ سال است نتوانسته مشکلش را با منتقدان حل کند و ما به دفعات برای او نوشته ایم این جنگی است که خود قلعه نویی به آن دامن می زند. نمونه می خواهید؛ تقابل های بی دلیل او در جام ملت های آسیا با منتقدانی که سال ها قبل در صداوسیما یا روزنامه های ورزشی حضور داشتند و حالا همه چیز را فراموش کرده اند.
بیش از ۱۰ سال است می نویسیم کلنجار و تقابل با دشمنان خیالی یا اهریمن ذهنی و خبیث، کاری از پیش نمی برد. باز هم نمونه می خواهید؟ اگر تیم ملی به فینال جام ملت های آسیا صعود می کرد یا بازی های زیباتری به نمایش می گذاشت، راه انتقاد از تیم ملی باز می شد؟ اگر تیم ملی در مسیر جوانگرایی، شعارزده عمل نمی کرد و در نهایت به همان بازیکنان و ترکیب سابق پناه نمی برد، آیا کسی از تیم ملی انتقاد می کرد؟ اگر مقابل ازبکستان و هنگ کنگ، عملکرد فنی قابل قبول داشتیم و در ۲ دیدار رفت و برگشت با ازبک ها به برتری می رسیدیم و زیبا بازی می کردیم، آیا انتقادها از تیم قلعه نویی شدت می گرفت؟